Maak Individuele Verantwoordelikheidsin weer Cool
Iets wat ons samelewing bitter nodig het.
David Bahnsen het onlangs 'n uitstekende podsendingsgesprek gehad in reaksie op die litigasie teen Meta, YouTube en ander tegnologiemaatskappye.
Twee keer per week lei Bahnsen luisteraars op Capital Record deur 'n tydige onderwerp wat verband hou met die ideaal van 'n vrye en deugsame samelewing. Ek deel sy verbintenis tot sowel Joods-Christelike deug as die vrye mark, en sy oortuiging dat dié twee nie net versoenbaar is nie, maar albei noodsaaklik is vir 'n goeie samelewing. As jy my skryfwerk geniet, sal jy waarskynlik ook van sy podsendings hou, indien jy nie reeds daarna luister nie.
Die onlangse hofuitspraak is vergelyk met die litigasie teen die tabakmaatskappye van dekades gelede, en dit roep soortgelyke moeilike vrae op vir dié van ons wat in die vrye mark glo, maar terselfdertyd die buitensporighede van ondeug in die moderne Weste betreur. Soos Bahnsen, is ek geen aanhanger van sosiale media nie, en ek dink kinders behoort nie slimfone gegee te word of op 'n vroeë ouderdom op sosialemediaplatforms toegelaat te word nie.
Maar anders as soveel mense in die moderne tyd, is Bahnsen ook glashelder oor een saak: individuele verantwoordelikheid. Dit is waarom ek vandag hierdie stuk skryf, en dit is waarom ek so baie van sy podsendingsgesprek gehou het. Wanneer Bahnsen en ek die vrye mark verdedig, verdedig ons nie alle verbruikerskeuses as ewe goed nie. Ons verdedig die beginsel dat vryheid noodsaaklik is vir 'n goeie samelewing, en dat vryheid noodwendig ook die vermoë insluit om swak keuses te maak. Maar ons glo ook dat moraliteit vereis dat individue verantwoordelikheid vir hul dade aanvaar, en dat 'n vrye samelewing tereg die verantwoordelikheid om wys te kies by die individu plaas. Dit is een ding om te sê dat kinders nie slimfone behoort te kry en toegang tot sosiale media behoort te hê nie. Dit is heeltemal iets anders om daaruit af te lei dat die regering dus moet ingryp om die keuses van ouers, opvoeders, sosialemediamaatskappye en kinders self te beperk.
Verantwoordelikheidsresessie?
Bahnsen het 'n boek geskryf, Crisis of Responsibility, oor die finansiële ineenstorting en die Groot Resessie, asook oor baie ander mislukkings van verantwoordelikheid in ons samelewing. Die grootste sterkpunt van die boek is dat hy nie doekies omdraai en kritiek terughou teen alle betrokke partye nie. Baie van die krisisse van die 21ste eeu tot dusver het voortgespruit uit 'n gebrek aan persoonlike verantwoordelikheid aan die kant van alle betrokkenes: Wall Street en Main Street, elites en gewone mense, instellings en alledaagse burgers.
In die podsendingsgesprek wat hierdie skrywe geïnspireer het, laat Bahnsen ook nie Facebook, Instagram, YouTube ensovoorts ongeskonde nie. Hy voer aan dat die mense wat hulle besit, bestuur en daar werk, 'n verantwoordelikheid het om hul produkte veilig te ontwerp. Maar hy gebruik dit ook nie, soos soveel mense vandag doen, as 'n verskoning vir individuele gedrag nie. Ek raak ongelooflik moeg daarvoor om te hoor dat ouers “gedwing” word om hul kinders op twaalfjarige ouderdom slimfone te gee. Ek raak moeg daarvoor om te hoor dat Instagram, vanweë oneindige scrolling, inherent só verslawend is dat mense van my ouderdom (omtrent 30) nie hul fone kan neersit en buitentoe kan gaan of 'n gesprek kan voer nie. Ek raak moeg daarvoor om te hoor dat mense se aandagspan “gesteel” of “gekaap” is.
Mense soos ek en Bahnsen word soms as spotbeelde afgemaak asof ons mense aanspoor om hulle “aan hul eie skoenveters op te trek”. Wel, miskien behoort mense dit wel te doen. Want ons praat nie hier van die uitbou van 'n maatskappy van nul tot 'n Fortune 500-onderneming, of van boerdery op die grensgebied in 1872 nie. Ons praat daarvan om 'n tikkie selfdissipline te hê en te leer om die foon neer te sit en van sosiale media af te klim. Ek kom te veel mense teë wat eerder die verskoning gebruik dat hulle “teen hul wil verslaaf” gemaak is — aan produkte wat hulle geniet om te gebruik en gratis kry — as om 'n bietjie verantwoordelikheid vir hul eie tydsbesteding te aanvaar. Mense wat sê algoritmes het hulle verslaaf omdat die algoritmes vir hulle dinge aanbeveel waarvan hulle hou en waarop hulle reageer. Maar hulle hoef nie daardie aanbevelings te volg nie. Hulle kies vrywillig om verder betrokke te raak, om meer te koop, om nog ’n video te kyk, ensovoorts.
Selfs al is dit waar dat sosialemedia- (of Amazon-)algoritmes ietwat verslawend is, bly dit steeds die verantwoordelikheid van die individu om sy of haar drange te beperk. Dit was nog duideliker waar van tabakverslawing (tabak is een van die mees verslawende stowwe wat mense gereeld gebruik, en in vergelyking daarmee is sosiale media nie regtig verslawend nie), en selfs in die geval van tabak is daar 'n rol vir persoonlike verantwoordelikheid, omdat mense weet rook is sleg vir hulle en tog kies om te begin.
Daar is ook 'n baie duidelike analogie met kos, en Bahnsen maak dit self. Gaan ons binnekort litigasie teen McDonald’s hê omdat hulle goedkoop kos verkoop wat lekker smaak en wat mense graag eet? Is ons werklik as samelewing bereid om kitskosmaatskappye (of lekkergoedmaatskappye, of koeldrankmaatskappye) vir die vetsug-epidemie te blameer?
Daar is baie mense wat dit graag sou wou doen. En ek sou beslis sê dat dié maatskappye deel vorm van die verhaal agter die ontploffing in vetsug. Maar dit is nie die hele verhaal nie. Daar is ook 'n element van persoonlike verantwoordelikheid. Ek voel sterk hieroor, omdat ek in my dagtaak elke dag werk met mense wat probeer gewig verloor. Ek doen alles moontlik om niemand te skaam of te veroordeel nie. Ek probeer almal gemaklik laat voel en ek sien nie neer op enigiemand nie, veral ook omdat ek self baie fiks is. En ek erken ten volle dat daar verwarrende of verswarende faktore is en dat dit nie bloot 'n geval is van mense wat nie dissipline het nie.
Maar nie elke persoon wat in Amerika vetsugtig is, het 'n genetiese neiging vir vetsug nie.
En selfs vir diegene wat wel so 'n neiging het, gaan persoonlike verantwoordelikheid daaroor om eienaarskap van jou situasie te neem, selfs wanneer jy in die lewe 'n onregverdige hand gedeel is. Dikwels is dit nie alles jou skuld nie en is daar versagtende faktore buite jou beheer, maar in 'n vrye samelewing moet jy tog op een of ander manier optree. Ek verstaan dit. Gemorskos smaak lekker. Oefening is moeilik. Maar die lewe is moeilik.
Praktiese oplossings bo Selfbejammering en Selfkastyding
Wat ek in my werk sien, is dat die mense wat die meeste sukses behaal, dié is wat verantwoordelikheid aanvaar, wat die werk insit en wat hul eie rol in hul gesondheid erken.
Dit beteken nie dat hulle hulself blameer of op hulself neersien nie. Dit beteken dat hulle die redes identifiseer waarom hulle soms oefening mis (“Ek haat dit om in die winter buitentoe te gaan”), sowel as die kos wat hulle laat struikel (“Ek hou regtig van sout goed, so ek moet ’n manier vind om my skyfie-inname te beperk,” ensomeer), en dan na praktiese oplossings soek. Met daardie tipe persoon kan ek werk. Die enigste persoon met wie ek nie kan werk nie, is die persoon wat weier om enige verantwoordelikheid te neem, wat altyd 'n verskoning het waarom hy of sy nie kan oefen of gesond kan eet nie, wat enigiemand en enigiets anders blameer as hom- of haarself, en wat nie bereid is om die werk in te sit nie. Ek kan daardie persoon nie help nie. Ek kan die persoon help wat te goeder trou probeer, en wat soms seerkry of siek word of ander baie billike redes het waarom hulle terugval. Ek kan nie die persoon help wat nie eers daardie opregte poging aanwend nie.
Dit is hoe ek oor sosiale media en slimfone voel. Ek word vertel dat ek maar net 'n besondere mens is wat buitensporig gedissiplineerd is, of dat ek uniek immuun is teen die versoekings, of dat ek op een of ander manier anders “bedraad” is en ander mense dus nie my voorbeeld kan volg nie en eerder die regering nodig het om hulle te kom red, maar dit is nie waar nie. Dit is waar dat ek minder deur sosiale media versoek word as ander mense. Maar dit is nie waar dat ek bloot gebore is met 'n dissipline wat ander mense nie het nie, en dat hulle daarom die regering nodig het om Big Tech te reguleer, selfs al het ek dit nie nodig nie. Dit is 'n verskoning wat mense gebruik. Mense het altyd ’n verskoning waarom jy nie dieselfde probleme as hulle het nie. Jy is geneties geneig om maer te wees. Of jy is geseën met 'n gebrek aan belangstelling in YouTube-video’s. En so meer.
Maar hier is die punt — ek bring elke dag lang tye weg van my foon deur, gewoonlik buite. Ek neem nie my foon oral saam met my waar ek gaan nie. Ek gaan dikwels ure lank by die werk sonder om na my foon te kyk. Partykeer is dit nie eens by my nie. Ek het nie sosialemedia-toepassings op my foon nie (behalwe Discord en Substack, as dit tel), en ek het nie rekeninge op die oorgrote meerderheid sosialemediaplatforms nie. Dit is alles eenvoudige stappe wat enige mens kan neem. En dit het gevolge. Hoe meer tyd jy — ongeag wie jy is — weg van jou foon deurbring (veral as jy buite is), hoe minder sal jy daarna getrek voel. Hoe meer tyd jy spandeer om met mense te praat of 'n boek te lees, hoe langer sal jou aandagspan wees. Elke enkele mens is in staat om dit te doen. Omgekeerd, as ek self nooit langer as 'n paar minute weg van my foon was nie, elke dag soveel YouTube-video’s as moontlik gekyk het, en twintig uur per week op sosiale media deurgebring het, sou ek waarskynlik ook vasgehaak wees. My aandagspan en slaap sou daaronder ly. Ek sou depressief wees. En so meer.
En daarom voel ek so sterk dat Bahnsen reg is. Mense is reg om bekommerd te wees oor die skade van oormatige gebruik van sosiale media en slimfone. En hulle is selfs reg om te sê dat kinders nie altyd in staat is om die soort selfdissipline uit te oefen wat ons van volwassenes verwag nie. Maar dit is juis waarom ons kinders nie laat stem, in die weermag dien of kontrakte onderteken nie.
Aan wie vertrou ons dan die uitoefening van verantwoordelikheid vir kinders toe?
Nie die regering nie. Ouers (en wettige voogde). Daarna onderwysers, en ander volwassenes in kinders se lewens. Ek is nie 'n ouer nie, so as jy wil aanvoer dat ek nie kan verstaan hoe moeilik dit is nie, goed. Bahnsen is ’n pa. Hy verstaan.
Buitendien kla die meeste mense wat by my hieroor kla, oor hul eie gebruik van hierdie hulpmiddels, wat noodwendig beteken dat hulle vir my vertel hoeveel plesier hulle daaruit put, en hierdie mense is almal in hul twintigs en dertigs (of selfs ouer), lank verby die ouderdom waarop die samelewing verwag dat mense die oordeel moet kan uitoefen wat nodig is om ’n volwassene te wees. Ek het geen probleem met sekere wette wat kinders teen die gevaarliker aspekte van digitale tegnologie beskerm nie, net soos ek ook geen probleem het met wette wat kinders verbied om sigarette te rook of 'n motor te bestuur voor sestienjarige ouderdom nie.
Maar die krisis waarvoor ons tans te staan kom, gaan meer verg as wette wat kinders teen aanlyn dobbelary en pornografie of enigiets anders beskerm. Dit gaan verg dat die samelewing die begrip van persoonlike verantwoordelikheid herontdek, waarsonder 'n vrye samelewing nie kan funksioneer nie, en waarsonder 'n deugsame samelewing nie deugsaam kan wees nie.
Meer Staat, Minder Selfdoen
Bahnsen is reg dat hierdie probleme almal met mekaar verband hou. En soos hy, glo ek nie dat die antwoord op 'n samelewing waarin mense nie persoonlike verantwoordelikheid aan die dag lê nie, méér regering is nie. Want die probleem daarmee is dat dit 'n verskoning en 'n kruk word, en dit ondermyn mense se agentskap en bereidwilligheid om verantwoordelikheid uit te oefen net nog verder. Die groei van die staat gaan hand aan hand met die afname in persoonlike verantwoordelikheid, maar elkeen is terselfdertyd oorsaak én gevolg. Hulle vorm deel van ’n siklus waarin elkeen die ander versterk.
Ek glo dat die enigste manier om 'n gevoel van persoonlike verantwoordelikheid in die samelewing te laat herleef, is om weer die idee van gevolge te omarm. Dade het gevolge. Mense moet die gevolge van hul dade aanvaar, en hulle moet daardie gevolge dra. Vryheid doen dit. Dit dwing mense om gevolge te dra.
Ek is nie hier 'n toonbeeld nie. Ek het in die loop van my lewe by baie dinge misluk en ek word, soos enige ander mens, ook versoek om ander mense of eksterne faktore vir my mislukkings te blameer. Maar die waarheid is dat ek die keuses gemaak het wat ek gemaak het, en sommige daarvan was swak keuses. Party daarvan was nie noodwendig swak keuses nie, maar dit was keuses wat sekere gevolge meegebring het en ek moet met daardie gevolge saamleef. Niemand anders het my gedwing om die besluite te neem wat ek geneem het nie. Hoe aanloklik dit ook al mag wees om te sê dat baie van die dinge wat met my gebeur het nie my skuld was nie, kan ek dit nie doen nie.
Hierdie skrywe het veel langer geword as wat ek beplan het, maar dit is 'n belangrike onderwerp. Persoonlike verantwoordelikheid is ’n noodsaaklike pilaar van die morele saak vir vryheid. Dit is ’n pilaar waarvan baie mense nie hou nie. Maar ek glo dit is ook ’n noodsaaklike pilaar van ’n morele samelewing, of ons daarvan hou of nie.
Hierdie artikel is met vergunning van John Grady Atreides vertaal en aangepas. Besoek sy Substack Carrying the Fire hier.
Nog artikels deur John Grady Atreides:
Volg OntLaer Facebook en LinkedIn vir ons jongste artikels, potgooi-gesprekke en redaksiebriewe asook bydraes en insigte van skrywers regoor ons netwerk.
INTEKEN OPSIES:
Wil jy stukke soos die direk in jou inboks ontvang – weekliks of daagliks – en terselfdertyd ons werk ondersteun? Kies hieronder jou voorkeur.
 | A guest post by
|