JM Coetzee Verafsku Joodse Sukses
Die Nobelpryswenner kan nie SA, Israel of waarheid verdra nie.
Ek het onlangs vir Google gevra oor die bewering dat Israel volksmoord in Gaza gepleeg het. Die wêreld se invloedrykste maatskappy — een wat invloed vir wins witwas — dring daarop aan dat dit volksmoord was, nie bloot oorlogsmisdade of militêre oordaad nie.
Toe, laat in April, het een van die wêreld se grootste lewende skrywers, JM Coetzee, 'n uitnodiging na die 14de Internasionale Skrywersfees in Jerusalem van die hand gewys. Hy het aan die feesdirekteur gesê dat die staat Israel oor die afgelope twee jaar “ 'n veldtog van volksmoord in Gaza” gevoer het wat buite verhouding staan tot die moorddadige uitlokking van 7 Oktober — 'n volksmoord wat, volgens hom, entoesiastiese steun geniet het van die meeste Israeliese burgers, “insluitend die intellektuele en artistieke gemeenskappe” wat “medepligtig is aan die gruweldade in Gaza.” Volgens die dubbele Booker- en Nobelpryswenner sal dit baie jare neem om Israel se naam te suiwer, “indien Israel hoegenaamd daarin belangstel.” Die sondes van die Jode, so wil dit voorkom, kan nie so maklik afgewas word nie.
Die leuen van 'n “Gaza-volksmoord” is monsteragtig. Dit is 'n verdraaiing van gewone gesonde verstand. Dit is ook die uiteindelike kwaadwillige skuif teen 'n volk wat reeds meer as hul regmatige deel daarvan verduur het. Maar dit was 'n meesterskuif van die links-Islamitiese ideologie, oftewel “rooi-groen” alliansie, om die ergste aanval op Jode sedert die Holocaust te omskep in 'n wêreldwye cause célèbre namens die moordenaars. Agter dit alles lê twee verwronge ideologieë wat ineenstrengel is: 'n strop om die nek van die Europese beskawing — 'n beskawing wat baie aan die Jode verskuldig is en wat op sy beurt gehelp het om Israel die sukses te maak wat dit vandag is.
Suiwerheidsdrange in Linkse Politiek
Linkses is lief vir slagoffers en haat nuanse. Vir hulle is die slagoffer Christus aan die kruis, 'n voorwerp van aanbidding. Hul ideologie eis suiwerheid: skoon lyne tussen die heilige en die besoedelde.
Dit pla hulle dat Israel gebou is deur die wêreld se uiteindelike slagoffergroep: die Holocaust-oorlewendes van Europa. Die Israel-verhaal pas nie in hul narratief van setlaar-kolonialiste teenoor inheemse edele barbare nie. Die Jode veg al twee en 'n half duisend jaar teen kolonialisme en imperialisme. Die stigting van Israel is 'n wonderwerk van anti-koloniale verset. Tog het die haters vasgeklou aan 'n handjievol Palestyne wat in 1948 'n slegte hand gedeel is, en daardie wrok in 'n woedende vuurstorm omskep.
Terug na JM Coetzee, skrywer van Disgrace (1999), 'n boek wat pres. Thabo Mbeki laat kla het dat dit stereotipes van swart mense as gewelddadige verkragters bevorder. Die verhaal draai om die bendeverkragting van die hoofkarakter se dogter deur swart jong mans. Teen haar pa se wense weier sy om dit aan te meld, omdat sy die misdaad beskou as 'n geregverdigde kollektiewe straf vir die sondes van wit kolonialisme.
In 2009 het Coetzee na Adelaide verhuis en 'n Australiese burger geword. Hy noem Adelaide 'n “paradys.” Gegewe dat sy oeuvre rus op die angs van die wit koloniale ervaring, wonder 'n mens of hy glo Adelaide sou steeds 'n paradys wees indien dit merendeels Aboriginal was. Eerlike Argentyne, Amerikaners of Australiërs moet erken dat volksmoorde “werk” — mits dit vroeg genoeg en deeglik genoeg gepleeg word om enige inheemse herlewing te voorkom. Amerika se rasseprobleme is nie inheems nie; dit is ingevoer: verslaafde Afrikane. Tog het die Jode van Israel die Arabiere slegs gedeeltelik verplaas en die meeste toegelaat om te bly (en inderdaad is hulle gelyke Israeliese burgers). Daardie “vlugtelinge” wat uit die konflik van 1948 gevlug het, het die ewige voorwendsel geword vir linkses en Islamiste om die vernietiging van die Midde-Ooste se enigste dinamiese, ordentlike, liberaal-demokratiese land na te jaag.
Ek twyfel nie dat enige ander magtige volk wat Palestina gekoloniseer het, lankal die Arabiere sou uitgewis het nie. Maar die boekgeleerde, intellektuele, regswetenskapsbehepte Jode het die selfbeheersing getoon van Dawid wat weier om vir Saul dood te maak. In stedelike oorlogvoering teen 'n vyand wat burgerlike ongevalle doelbewus maksimaliseer, is die IDF se verhouding van burgerlike tot vegtersterftes ongeveer 1:1, of hoogstens 1:2 — die laagste in die geskiedenis vir hierdie soort gevegte. Vergelyk dit met Amerikaanse operasies teen ISIS in Mosul en Raqqa, waar burgerlike sterftes ordegroottes hoër was.
Donker Dualismes
Maar om 'n “ware linkse” te wees, is om 'n ware gelowige te wees, nie 'n feitelike haarklower nie. Ons ken die draaiboek in Suid-Afrika: die mite van die skuldlose edele barbaar, die ewige slagoffer wat Christus aan die kruis vervang het. Ons moet glo Israel is skuldig aan volksmoord in Gaza.
Ons moet glo Nelson Mandela was 'n heilige wat wit sondes weggewas en 'n nierassige paradys gebring het. Die setlaar-kolonialis is altyd verkeerd. Enige weerstand, hoe bloeddorstig ook al, moet simpatiek verstaan word. Maar die simpatie loop net een kant toe. Dieselfde ideologie brandmerk inheemse Europeërs as “rassisties” wanneer hulle massa-immigrasie na hul heilige lande teenstaan.
In 1987 het Israel die fout gemaak om die destyds nog nie wêreldberoemde Coetzee met sy gesogte Jerusalem-prys te vereer. In sy aanvaardingstoespraak het hy raaiselagtig verklaar: “Ons het kuns sodat ons nie aan die waarheid sterf nie.” Asof Jode aan waarheid sterf eerder as aan selfmoordbomme en Iranse missiele. As daar iemand is wat van die waarheid vlug, is dit Coetzee self. Twee-en-dertig jaar van post-apartheid Suid-Afrika het aan sy liberale heilige koeie begin knaag.
Hy kan Israel nie verdra nie en hy kan Suid-Afrika nie verdra nie, want hy kan die waarheid nie verdra nie.
In daardie toespraak van 1987 het Coetzee, die hiperbevoorregte wit Suid-Afrikaner, verklaar:
“Die misvormde en verdwergde verhoudings tussen mense wat onder kolonialisme geskep en onder wat losweg apartheid genoem word vererger is, het hul psigiese voorstelling in 'n misvormde en verdwergde innerlike lewe.”
Jy weet Coetzee praat snert wanneer sy beroemde beheersde minimalisme hom in die steek laat. Albert Schweitzer het in koloniale Sentraal-Afrika geleef sonder 'n misvormde en verdwergde innerlike lewe. Apartheid het nie Coetzee se innerlike lewe misvorm nie — dit het hom wêreldberoemd gemaak. My eie innerlike lewe het ná apartheid meer misvormd en bitter geword namate my liberale ideale met die werklikheid gebots het.
Ek voel opreg jammer vir Julia Fermentto-Tzaisler, artistieke direkteur van die Jerusalem-skrywersfees, wie se innerlike lewe die teenoorgestelde van misvormd en verdwerg is. Kevin Bloom se anti-Israel-stuk in die Daily Maverick het gerieflikheidshalwe haar antwoord aan Coetzee uitgelaat. Hier is dit, soos vertaal:
“Mnr. Coetzee, ek wil graag met u deel wat ek sedert 7 Oktober ervaar het as 'n Joods-Israeliese vrou, as skrywer en as direkteur van 'n skrywersfees wat in Tel Aviv woon.
Eerstens wil ek die feite regstel. Ek glo die term “moorddadige uitlokking” is nie gepas vir die gebeure van 7 Oktober nie. Hamas-terroriste het hierdie slagting vir meer as vyf jaar beplan. Hulle het geoefen, fondse ingesamel, intelligensie versamel en groot getalle mense voorberei vir hul volksmoordmissie — om Jode dood te maak.
Ek beklemtoon die woord 'Jode' omdat die terroriste, toe hulle die gemeenskappe in die Gaza-gebied binnegegaan het — 'n gebied wat ingevolge internasionale reg erken word, in teenstelling met die wydverspreide foutiewe persepsie dat dit ‘besette gebied’ is — in Arabies geskree het: ‘Itbah al-Yahud’ — ‘slag die Jode’. Hulle het nie gesê 'slag die Israeli’s’ nie, en ook nie eens ‘die Sioniste’ nie.
Selfs al laat 'n mens die moord, verkragting en ontvoerings eenkant, was 7 Oktober nie 'n opstand van onderdruktes nie. Dit was 'n uitdrukking van ’n jihadistiese ideologie wat die blote teenwoordigheid van Jode in die Land van Israel en Palestina as ondraaglik beskou, en as iets wat met absolute en kompromislose geweld beveg moet word. Tesame hiermee vind daar sedert 7 Oktober 'n bloedige en ondraaglike oorlog in Gaza plaas. Maar Israel het oorlog in Gaza gevoer om Hamas te ontmantel, sodat dit nie weer sulke misdade sou pleeg nie.
As 'n Suid-Afrikaanse skrywer wat teen apartheid geveg het, sou ek verwag het — of miskien gedroom het — dat u 'n hand na my sou uitsteek; dat u vir my sou sê: ‘Veg, my dogter. Moenie ophou veg nie’. Skrywers en letterkunde het 'n rol, en dit is nie om stil te bly of te verdwyn nie. Maar in plaas daarvan het u in u e-pos gekies om my dieper af te druk in die afgrond waarin ek myself reeds bevind.
En u het u brief afgesluit deur te sê dat vergifnis, herstel en genesing nêrens op die horison is nie. U het my in wanhoop agtergelaat. Ons ken mekaar nie, maar ek glo nie wanhoop was ooit u weg nie — nie as skrywer nie en nie as mens wat omgee vir die wêreld en vir mense nie. En ek is jammer dat dit die lot is wat u en die internasionale gemeenskap vir my, en vir mense soos ek, bestem.”
Ja, mev. Fermentto-Tzaisler — die Islamiste wil Palestina van Jode suiwer, en linkses juig hulle toe asof een Holocaust nie genoeg was nie. Maar u is verkeerd oor Coetzee en wanhoop. Sy groot roman Disgrace kon net sowel Despair geheet het. Ek skryf hierdie woorde 'n klipgooi van waar hy eens gewoon het voordat hy homself verban het van daardie groot moordenaar: die waarheid. Ek sien dit elke dag, hoe dit alles wegvreet waarin ek eens geglo het. Hoeveel vars liberale gemeenplase ek ook al aanwend, dit skilfer weg soos ou verf.
Coetzee het uit Suid-Afrika gevlug omdat hy die wanhoop nie meer kon verduur nie. Ek sou hom daardie vlug vergewe het as hy 'n bietjie genade betoon het teenoor ander wat met dieselfde onmoontlike raaisel worstel.
In plaas daarvan het hierdie misleide man sy eie wanhoop uitgestort oor 'n Joods-Israeliese vrou wat reeds daarin verdrink.
Wanhoop was altyd sy weg — 'n onverdunde Franse eksistensialistiese wanhoop wat ongelukkig na hierdie sonnige vasteland uitgevoer is, waar sy prosa soos gif in die putte van die Westerse gees gegooi is. Uiteindelik het Coetzee Jerusalem nie weens Gaza verwerp nie. Hy het dit verwerp omdat die waarheid van Joodse sukses in staatsbou hom sou dwing om die leegheid van sy eie literêre mitologie in die oë te kyk.
Israel weier om te sterf aan die “waarheid” soos linkses dit bedink. Dit, meer as enigiets anders, is wat nie vergewe kan word nie.
Nog artikels deur Angus Douglas:
Volg OntLaer Facebook en LinkedIn vir ons jongste artikels, potgooi-gesprekke en redaksiebriewe asook bydraes en insigte van skrywers regoor ons netwerk.
INTEKEN OPSIES:
Wil jy stukke soos die direk in jou inboks ontvang – weekliks of daagliks – en terselfdertyd ons werk ondersteun? Kies hieronder jou voorkeur.
 | A guest post by
|