Die Amerikaanse Republiek ná Konflik
Gevestigde lojaliteitsblokke kan onbeweegbaar wees.
Die konvensionele opvatting van Amerikaanse uitsonderlikheid dat die republiek 'n selfkorrigerende masjien is, is vertroostend. Hierdie narratief suggereer dat, indien die oordrywings van die huidige onliberale golf by die stembus verslaan kan word, ons (byna) kwart-millennium oue grondwetlike bestel eenvoudig en vanself na normaal sal terugkeer.
Ongelukkig verteenwoordig hierdie narratief 'n gevaarlike wanbegrip van die politieke nekrose wat tans die Amerikaanse staat verteer. Selfs 'n beslissende Demokratiese herstel in 2027 of 2029 sou die oorwinnaars laat regeer oor 'n land wat ryp is vir opstand, en oor 'n staatsdiens wat reeds deur ideologiese saboteurs beset is. In werklikheid sal die herstel van 'n funksionele Amerikaanse demokrasie nie deur blote verkiesingskorreksie plaasvind nie, maar 'n volgehoue, hoërisiko-stryd vereis om 'n binnelandse politieke omgewing te bestuur wat toenemend begin lyk na 'n mislukkende staat in die nadraai van konflik.
'n Primêre uitdaging is die transformasie van die departement van binnelandse veiligheid en die breër migrasiebestuursapparaat in 'n laboratorium vir lojaliteitsgebaseerde regering — wat politieke wetenskaplikes “patrimonialisme” oftewel erfstaatlikheid noem. Duisende agente by ICE en CBP word aktief gewerf en gesosialiseer in 'n kultuur wat die administratiewe staat beskou as 'n instrument van wit-nasionalistiese oorheersing, eerder as 'n neutrale handhawer van die reg. Baie Demokrate blyk te glo dat, indien hulle sou wen, hulle óf voormalige lede van die regime op groot skaal kan arresteer, óf ten minste hierdie agentskappe kan ontbind.
Maar selfs al sou 'n hervormingsgesinde administrasie daarin slaag om formele politieke mag te herwin, sal sake ver van eenvoudig wees. Om mee te begin, sal die nuwe regering onmiddellik met 'n veiligheidsdilemma gekonfronteer word. Om die integriteit van die staat te bewaar en om sy legitimiteit as demokratiese opvolger van die huidige outoritêre bewind te vestig, sal dit noodsaaklik wees om dié te suiwer wat vir jare meegedeel is dat hulle bo die reg staan. Tog sal die verwydering van hierdie individue 'n nuwe, moontlik meer kragtige bedreiging skep: Tienduisende woedende, goedbewapende en gevegsgeharde voormalige beamptes wat die nuwe regering as onwettig beskou. Die ervaring van die opstand in Irak en die vorming van ISIS toon aan wat kan gebeur wanneer 'n militêre mag oornag ontbind word. En soos plekke soos Noord-Ierland en die Spaanse Baskeland uit geskiedkundige ervaring kan getuig, kan opstande met slegs 'n paar honderd “harde manne” hulself vir dekades lank handhaaf, mits 'n beduidende segment van die bevolking simpatie het met die doelwitte van die opstandelinge.1
“Die kiesers gaan nêrens”
Dit is belangrik, want ongeag hoe dramaties die post-Trump Republikeinse Party sou ineenstort, sal daar steeds tienmiljoene Amerikaners wees wat die huidige regime steun en woedend sal wees oor hul verwydering. Die laagste steun wat enige party ooit in 'n Kongresverkiesing ontvang het, was dié van die Republikeine in 1974, wat drie maande ná Nixon se bedanking slegs 39,4% van die stemme behaal het. 'n Soortgelyke scenario hierdie herfs sou beteken dat minstens 50 miljoen mense sou stem om 'n regering te bevestig — indien nie aktief entoesiasties daaroor is nie — wat betrokke is by blatante, onverskonende, op-kamera buitegeregtelike teregstellings van medeburgers. Baie van hierdie mense sal diep onwillig wees om die uitslag van 'n verkiesing waarin hul span verloor, te aanvaar of selfs te glo.
Indien hierdie situasie in enige ander land sou afspeel, sou internasionale waarnemers en plaaslike demokratiese aktiviste oproepe doen vir 'n program van Ontwapening, Demobilisering en Herintegrasie (Disarmament, Demobilisation and Reintegration; “DDR”). Gewoonlik voorbehou vir streke wat uit 'n burgeroorlog te voorskyn kom, is DDR 'n beproefde metode om strydende partye na die burgerlike lewe oor te lei en sodoende 'n glybaan na permanente geweld te voorkom. Tog is die vooruitsig van 'n formele DDR-plan vir geradikaliseerde binnelandse wetstoepassers in Washington nie eens op die agenda nie. Die Demokratiese Party bly verkleef aan die idee dat 'n verandering aan die bopunt vanself sal deurdring tot institusionele gehoorsaamheid — 'n verbeeldingstekort wat die noodsaak ignoreer om hierdie verplaasde paramilitêre klas op te spoor en te deradikaliseer. Sonder so 'n plan loop selfs die “beste geval” oorwinning die risiko om bloot die bedreiging van die federale betaalstaat na 'n binnelandse ondergrondse te verskuif.
Hierdie onstabiliteit word verdiep deur die Amerikaanse grondwetlike raamwerk wat, indien dit nie hervorm word nie, die risiko loop om 'n selfmoordpakt te word. Vir 'n demokrasie om ná so 'n tydperk te stabiliseer, vereis dit 'n meganisme vir lustrasie, oftewel amptesuiwering — die keuring en ontheffing van amptenare wat met 'n misbruikende regime geassosieer was.
Amptesuiwering (die Engels lustration word ontleen van die Latynse lustratio, wat dui op 'n antieke Romeinse reinigingsofferritueel) is veral in post-kommunistiese Europa toegepas op grond van die aanname dat lojale aanhangers van die vorige regime by verstek onbetroubare bondgenote van nuwe demokratiese stelsels en die oppergesag van die reg is.2 'n Soortgelyke logika het ook ten grondslag gelê aan die derde klousule van die Veertiende Wysiging aan die Amerikaanse Grondwet, wat — met verwysing na voormalige Konfederate State van Amerika — bepaal het dat niemand wat aan “opstand of rebellie” teen die Verenigde State deelgeneem het, of wat “hulp of troos aan die vyande daarvan” verleen het nie, voortaan “enige burgerlike of militêre amp” in die Amerikaanse regering mag beklee nie. (Dit behoort uiteraard ná 6 Januarie ook op Trump self toegepas te gewees het.)
“Amptesuiwering is geensins maklik nie”
In die huidige Amerikaanse konteks sou die primêre teikens van sodanige maatreëls die intellektuele argitekte van die huidige wettelose onliberalisme wees, soos Stephen Miller. Die “Miller-probleem” is dat die Amerikaanse reg geen gevestigde regskonvensie bied vir permanente diskwalifikasie uit die openbare lewe vir die spesifieke vorme van grondwetlike ondermyning waarmee die GOP tans besig is nie.
In 'n gesonde republiek sou die verraad van die grondwetlike orde 'n loopbaan heeltemal beëindig; in die hedendaagse Verenigde State kwalifiseer dit jou eerder vir 'n pos by 'n goedbefondsde regsdenkende dinktenk soos die Heritage Foundation of die Claremont Institute. Dit is uiters twyfelagtig dat die huidige Amerikaanse Hooggeregshof die gebruik van hierdie klousule op 'n omvattende wyse teen die huidige regime se verskeie ampsdraers sou toelaat.
Die regshindernisse vir amptesuiwering is formidabel, aangesien Artikel I, Afdeling 9 van die Amerikaanse Grondwet wetsontwerpe van attainder persoonsgerigte wetgewing verbied. Dit is wetgewende handelinge wat spesifieke individue of groepe straf sonder 'n verhoor. Enige poging deur die Kongres om 'n bepaalde lys lojaliste van toekomstige ampsbekleding uit te sluit, sou waarskynlik deur die regbank as ongrondwetlik tersyde gestel word. Anders as post-kommunistiese Oos-Europa, wat nuwe grondwette kon opstel om die verrotting uit te sny, is Amerika vasgevang in 'n regsraamwerk van 1787 wat juis die mense beskerm wat dit probeer afbreek. Dit skep 'n siklus waarin die vyande van die staat herhaaldelik kan misluk, maar die staat elke keer volmaak moet wees om te oorleef.
Verder het die staatsdiens self, met die Heritage Foundation wat ywerig tienduisende voorafgekeurde MAGA-lojaliste in die federale burokrasie inplant, 'n regsvesting geword wat die geradikaliseerdes beskerm. Die meeste federale beamptes geniet sogenaamde “eiendomsbelange” in hul poste — 'n leerstelling gevestig in sake soos Cleveland Board of Education v. Loudermill. Om 'n geradikaliseerde agent weens ideologiese verbintenis af te dank, vereis 'n individuele regsproses van behoorlike regspleging met verhore en appèlle wat jare kan duur. Die liberale staat se eie verbintenis tot die oppergesag van die reg word dus 'n fasiliteerder van sy eie ondermyning. Selfs die ontwapeningskomponent van 'n DDR-plan loop teen 'n muur in: Ingevolge die Tweede Wysiging bestaan daar geen meganisme om voormalige beamptes te ontwapen bloot omdat hulle radikale oortuigings huldig nie — wat 'n verbitterde, opgeleide mag met toegang tot hul persoonlike arsenale laat.
Die ironie is dat 'n hervormingsregering, om hierdie probleem reg te stel, waarskynlik juis die instrumente van sy teenstanders sal moet aanwend — byvoorbeeld deur 'n weergawe van Bylaag F te gebruik om beskerming van federale werknemers te stroop en die staatsdiensburokrasie te omseil. Dit skep 'n morele paradoks en politieke knoop: om die liberale demokrasie te red, moet die liberale staat meer doeltreffend word in die suiwering van sy vyande, en sodoende die onliberale aanname bevestig dat die burokrasie bloot 'n werktuig van die regerende party is. As die beste-geval scenario vereis dat die oorwinnaars die norme wat hulle beweer om te verdedig, moet laat vaar bloot om basiese stabiliteit te bereik, is die oorwinning op sy beste pyrries.
En onthou, alles wat hier geskryf is, is gebaseer op die politieke beste-geval-scenario, een waarin die tussentydse verkiesing hierdie herfs vry en regverdig is, en boonop lei tot 'n massiewe politieke afwysing van die GOP. (Die risiko’s daarna lê byna geheel en al aan die negatiewe kant.) Selfs dan staar ons 'n toekoms in die gesig waarin amptesuiwering regsonmoontlik is, wat die argitekte van onliberalisme toelaat om bloot vir die volgende verkiesingsiklus te wag, en waarin 'n massiewe, bewapende subkultuur van voormalige staatsakteurs vrylik rondbeweeg omdat die konsep van binnelandse DDR 'n politieke taboe bly.
Kortom, selfs die wen van die volgende verkiesing sal ons nie uit hierdie woud lei nie. Inteendeel, dit mag 'n selfs gevaarliker fase van die Amerikaanse geskiedenis inlui — een waarvoor die huidige politieke establishment fundamenteel onvoorbereid is.
Nils Gilman is 'n geskiedkundige, toekomskundige en skrywer wat tans dien as hoofbedryfbeampte en uitvoerende adjunkpresident van die Berggruen-instituut, 'n dinkskrum in Los Angeles. Hy het ‘n BA, 'n MA en 'n doktorsgraad in geskiedenis aan die Universiteit van Kalifornië, Berkeley, behaal. Van 2014 tot 2017 was hy medekanselier by UC Berkeley. Hierdie artikel is met sy vergunning vertaal vanaf sy Substack, Small Precautions.
Nog artikels op OntLaer:
Volg OntLaer Facebook en LinkedIn vir ons jongste artikels, potgooi-gesprekke en redaksiebriewe asook bydraes en insigte van skrywers regoor ons netwerk.
INTEKEN OPSIES:
Wil jy stukke soos die direk in jou inboks ontvang – weekliks of daagliks – en terselfdertyd ons werk ondersteun? Kies hieronder jou voorkeur.
Soos Seth G. Jones van die Center for Strategic and International Studies in sy 2008-boek Counterinsurgency in Afghanistan aantoon, kan 'n opstand volgehou word deur 'n mag wat minder as 0,1% van die bevolking verteenwoordig, mits dit wydverspreide passiewe steun geniet van mense wat nie aan die regering sal verklik nie, asook minstens 'n mate van aktiewe steun van 'n klein minderheid wat voedsel, intelligensie en skuilplekke verskaf.
Die doeltreffendste amptesuiweringsprogramme het dikwels betalings aan die onthefde lede van die voormalige regime ingesluit om die bitter pil makliker te laat sluk. Dit lyk egter onwaarskynlik dat 'n nuwe Demokratiese regering, wat op 'n golf van afsku oor die gedrag van ICE en CBP aan bewind terugkeer, die politieke wil sal hê om 'n uitbetaling van meer as $10 miljard aan lede van daardie einste organisasies toe te staan.